(20:45 uur, in bed,onder de warme dekens , vanuit een regenachtig Cusco)

Ongelooflijk hoe snel de tijd voorbij vliegt. Mijn laatste verhaal stamt uit april nota bene. Wat lang geleden en wat is er in de tussentijd weer veel gebeurd en veranderd. Het drukke hoogseizoen in Cusco en Manu, een tweeweeks bezoek aan Nederland én weer een kaarsje erbij op de taart...

Een update...

-oOo-

Het regenseizoen is begonnen. En niet zo´n beetje ook. En ook ook nog eens veel te vroeg. Vorig jaar om deze tijd viel er af en toe maar een spatje. Nu begint elke dag met een kleine wolkbreuk. En dat zou allemaal wel best zijn, als de stad er maar op was gemaakt. Zoals in Nederland. Wij mogen dan een exceptioneel voorbeeld zijn als het gaat om watermanagement, maar een land waar het toch echt elk jaar opnieuw weer 4 tot 5 maanden lang aan een stuk door plenst – maar dan ook echt heftig  - zou toch moeten weten hoe de regen het beste te controleren. Maar nee. Dakgoten lopen halverwege de stoep waardoor je altijd nat wordt van de vallende regendruppels aka waterstralen, de straten staan blank door gebrek aan een goed afvoersysteem, putjes lopen over en er ontstaan gevaarlijke snelstromende rivieren waardoor je niet eens meer normaal de straat over kan steken. Bovenal, is het gewoon bar koud vóór, tijdens en na de regen en er is nergens verwarming. Dus denk maar niet dat je kleren de volgende dag weer droog zijn...

Met de komst van de regen neemt het aantal toeristen wat af. Oktober en November zijn dooie maanden. De vliegtickets dalen sterk in prijs, reisbureaus sluiten hun deuren wat eerder en toeristische trekpleisters gaan in onderhoud. Het lijkt alsof het leven tijdelijk wordt stilgezet door de regen. Vanochtend nog een urgent sms´je van Karina, onze stagiare; “Lottecita, vandaag kan ik echt niet komen werken, want het regent buiten. La lluvia no me deja salirL”. “No te deja salir?, denk ik bij mezelf en ik gooi de alombekende Hollandse spreuk ´Hallo, je bent toch niet van suiker!´ ertegenaan, maar ik geloof dat ze me niet begreep, want mijn telefoon bleef akelig stil daarna. Nee Joseph dan. Die vertikt het om de deur uit te gaan en nat te worden. “En hoe ga jij dan in hemelsnaam in Nederland wonen?”, vraag ik hem geergerd, “waar het gewoon 75% van de tijd regent”. OK. Nou moet ik wel toegeven dat de regen hier niet zomaar regen is, het zijn inderdaad wel hoosbuien type moesson maar dan nog... “Vind je dat niet een beetje zwakjes”, plaag ik door.

Wij zien het natuurlijk niet. Als echte Hollanders, met regenpakken en paraplu´s en met 20 truien onder een fluoricerende poncho stappen we onverstoord de natheid in en springen we met onze laarsjes vrolijk door de regenplassen. Wat een raar volk zijn we ook.

-oOo-

 Op zondagmorgen gaat nog atijd de wekker. Om 04:25. A.M. Ante Meridien welteverstaan. Er moet toch iemand zijn die de groepen op weg helpt.  Ik doe tegenwoordig niet eens meer moeite om er zo vroeg enigzings presentabel uit te zien. Tanden poetsen, muts op, een dikke trui over mijn pyjama en ik stap tien minuten later in alle vroegte de nachtelijke duisternis in. Mijn chauffeur, Otto, wacht me knikkebollend op, maar eenmaal wakker is hij een uitgesproken ochtendmens en ratelt maar door over de meest uiteenlopende zaken. Gelukkig is de rit naar kantoor maar 7 minuten. Ik heb geklokt. De discotheken rondom de Plaza draaien rond deze tijd nog op volle toeren. Het plein wordt dan ook behuisd of beter gezegd belaagd door groepen uitgedanste jongeren en ronddwalende, voor zich uit mompelende borrachos (zuiplappen) of borrachas natuurlijk. Ons kantoor ligt in een zijstraat van de Plaza waar ´s nachts tientallen hamburgertentjes uit de grond worden gestampt die fungeren als laatste toevluchtsoord voor de borrachos, die dan meestal om deze tijd rondom de tentjes zijn neergecrasht temidden van de pollo desilachado en de bisteck con huevo.  Geen prettig gezicht.

Ik open het kantoor, en wacht op de bus, de koks en mijn gidsen zodat ik met hun de laatste details van de tour kan doornemen voordat Otto de passagiers gaat ophalen. Een heerlijk moment van rust voordat de de hel losbarst. Meneer zus wil graag zijn 2 zware tassen achterlaten, mevrouw zo nog een kopie van haar paspoort, familie die wil nog graag dat we een reservering maken, koppel dat wil hun vluchten herbevestigen. Als ze allemaal een beetje bedaard zijn, stel ik hen de gids voor, ga ze vriendelijk voor naar de bus, *zwaai, zwaai* en ik kan vervolgens niet snel genoeg rechtsomkeert maken naar mijn bed, om daarna van mijn vrije zondag te genieten.

-oOo-

De hoogte en het eten doen me geen goed hier. Ik weet niet waar het aan ligt, maar vooral na terugkomst uit Nederland is het altijd weer even wennen aan de nieuwe situatie. Dagen hangend boven de wc pot, en nachten doorbrengend op de badkamervloer. Maaginfecties, parasieten...wat zal er allemaal in het voedsel rondkrioelen?! Op aanraden van Marianne bezoek ik Doctor Valdivio, een moderne arts die ook alternatieve geneeswijzen toepast. Altijd in voor iets nieuws, als het oude niet meer werkt... Zijn praktijkje bevindt zich 50 meter van ons kantoor. Dus ik ren er even onder werktijd heen. Ik zit tussen kleine Inka vrouwtjes en mannetjes van het plattenland in de kleine wachtkamer de tijd uit te zitten tot het mijn beurt is. Met een schuin oog bekijk ik de schilderijen die aan de muur prijken, van figuren in lange gewaden die zwevend door watervallen en wolkendekens allerlei kleurrijke drankjes en zalfjes uitdelen. Hmm...

Doctor Valdivia opent zijn deur. Leuke vent. Jong nog. Lijkt te weten waar hij over praat. Stelt me een overvloed aan vragen. ´Karakterschets´, heet dat. En dan mag ik gaan liggen. Hij haalt een stethoscoop tevoorschijn en luistert naar de processen in mijn buik. “Goh. Er is daarbinnen een heel concert gaande, nietwaar?” , stelt hij glimlachend vast. Dank, Doctor, voor deze geheel niet ongemakkelijke opmerking! “Goed. We gaan enkelijke therapieen toepassen!” , legt hij dan uit. En ik maak me alvast klaar om me van het bankbed af te laten glijden – met in gedachten een gezond therapietje met kruidendrankjes die ik al beneden in de apotheek zag staan – als er opeens een grote naald voor mijn gezicht verschijnt. Even kan ik het niet plaatsen. Een naald. Gaan we bloed afnemen? “Dit is de therapie van Huneke”, vang ik op, “ ik ga je een paar keer in je buik prikken, injecteer een zekere vloeistof zodat het binnenin je buik wat kalmeert. Algunas pinchazitos, no mas. Het lijkt op acupunctuur, ok? Oh en het kan even pijn doen”.

“ Euh, Doctor...ik weet niet of ik dat wel zie zitten”, protesteer ik nog, maar voor ik het weet zakt de grote naald langzaam weg in mijn buikwand. Elf keer. Als de doctor mijn gezicht voor de elfde keer pijnlijk ziet vertrekken, stelt hij gerust vast, “Dit is echt nodig. Es muy necesario”.

Mijn buik is een slachtveld. Allemaal rode bultjes. Ik ben weer 10 jaar en lig met de waterpokken achterin de caravan in Denemarken.  De dokterskamer draait als ik opsta. Wauw. Die zag ik niet aankomen. Uit de printer rolt een A4 met de rest van mijn ´therapie´. Alleen het woord al. Een dieet van gekookte groenten, yoghurt, en gepureerde appels. Plus BOLDO thee. Gadverdamme. Wat een vies drankje. Of ik nog een keer terugkom voor een vervolg check up... “Tuurlijk, doctor”...

Nooit van mijn leven weer!!!!

Maar, eerlijk is eerlijk, ik heb daarna nergens meer last van gehad...